Stylowe i indywidualne

Sauna, kabina na podczerwień, a może łaźnia parowa? Chociaż każde z tych urządzeń działa inaczej, ich wpływ na organizm jest podobny.

Domowe kąpiele w saunie? Czemu nie, ale są też inne urządzenia, które podobnie wpływają na organizm. Każde z nich pomaga zregenerować siły psychiczne i fizyczne, odreagować stres, odprężyć i oczyścić organizm z toksyn, ukrwić i dotlenić tkanki.

To wszystko zwiększa odporność organizmu, poprawia przemianę materii, działa też leczniczo na wiele schorzeń (ale ostrożnie: osoby chore powinny najpierw skonsultować się z lekarzem), a dzieje się to za sprawą ciepła. Jego źródła w tych urządzeniach są różne, inna też jest temperatura w czasie seansu: urządzenia z różną intensywnością działają na organizm i zapewniają różne doznania. Zanim więc wybierze się konkretne urządzenie, warto wypróbować wszystkie.

W czym wybierać

Klasyczna sauna to kabina zbudowana w głównej mierze z drewna i ogrzewana piecem. Panuje w niej zwykle bardzo wysoka temperatura i niska wilgotność (ale są też piece, które umożliwiają kąpiel dużo łagodniejszą). Powietrze ogrzane piecem nagrzewa ciało. Saunę wybierają zwykle miłośnicy silnych doznań - częściej mężczyźni.

Kabina na podczerwień, zwana też kabiną infrared (IR), przypomina saunę, ale zamiast pieca ma ceramiczne lampy (promienniki) infrared, emitujące łagodne promieniowanie podczerwone podobne do słonecznego. Promienniki nie ogrzewają powietrza, lecz ciało kąpiącego się oraz ściany i siedzisko. Ciepło to wnika bezpośrednio w głąb tkanek (do 4 mm) i rozgrzewa je, a w kabinie panuje przyjemna, niezbyt upalna temperatura (37-60°C). Seans w takiej kabinie trwa znacznie dłużej niż w saunie, jest dużo łagodniejszy i mniej męczący, dlatego chętniej korzystają z niej kobiety, a nawet dzieci. Poleca się ją dla sportowców.

Łaźnia parowa to kabina w całości wykonana z materiałów odpornych na wysoką wilgotność powietrza. Kłęby pary (doprowadzone z generatora pary) penetrują skórę, oczyszczając ją i poprawiając jej kondycję. Temperatura w kabinie jest niższa niż w saunie (40-55°C), a wilgotność względna dużo wyższa (100%). Ze względu na łagodne warunki, kąpiel w łaźni może trwać dużo dłużej niż w saunie.

Co będzie potrzebne

Miejsce na kabinę oraz natrysk. Taki zestaw najlepiej umieścić w łazience lub domowej siłowni - najlepiej blisko wyjścia do ogrodu, by zimą po kąpieli można było natrzeć się śniegiem. W łaźniach parowych natrysk może być umieszczony wewnątrz kabiny, w pozostałych - obok.

Instalacje. Do wszystkich kabin trzeba doprowadzić prąd - osobnym obwodem elektrycznym, jedno- lub trójfazowym, poprowadzonym z rozdzielnicy elektrycznej, zabezpieczonym odpowiednio dobranymi wyłącznikami ochronnymi umieszczonymi w rozdzielnicy elektrycznej - głównej lub dodatkowej - zamontowanej w pobliżu kabiny. Do niektórych kabin doprowadza się również instalację wodną i kanalizacyjną. Koniecznie trzeba też zapewnić dobrą wentylację w pomieszczeniu, w którym ma stać kabina.

Wybór kabiny, projekt i montaż

Najprościej wybierać spośród kabin standardowych, prefabrykowanych, ale firmy robią też kabiny na indywidualne zamówienia. Projekt i montaż najlepiej zlecić firmie, w której się ją kupuje. Montaż trwa wtedy krótko, a całość objęta jest gwarancją. Niektóre kabiny można też montować samodzielnie - zgodnie z instrukcją dołączoną do zestawu. Żeby jednak taka kabina była objęta gwarancją, musi być sprawdzona przez fachowca, a urządzenia elektryczne - odłączone przez elektryka z uprawnieniami SEP.

Sauna

• Kabina. Dostępne są prefabrykowane lub wykonywane na indywidualne zamówienie. Możliwy samodzielny montaż.
• Wielkość sauny. Prefabrykowane mają zwykle powierzchnię od 100×100 cm (mieszczą dwie ławki do siedzenia) do 502×502 cm. Dla 3-4-osobowej rodziny najodpowiedniejsza jest kabina o rozmiarach 200×200 cm (trzy ławki do leżenia). Wysokość sauny - około 200 cm.

MATERIAŁY

• Ściany i sufit mogą mieć konstrukcję szkieletową lub z litego drewna, czyli z bali drewnianych.

W konstrukcji szkieletowej do stelaża drewnianego mocuje się od wewnątrz panele, najlepiej z drewna świerku, jodły, osiki, olchy lub cedru. Od zewnątrz stelaż można wyłożyć na przykład drewnem, płytą pilśniową albo gipsowo-kartonową i wykończyć w dowolny sposób. Przestrzeń w środku ścianek i sufitu trzeba ocieplić wełną szklaną grubości 40-100 mm (im grubsza, tym lepiej utrzymuje ciepło). Kabiny z bali świerkowych łączonych na wpust i pióro nie wymagają ani dodatkowego wykończenia, ani żadnej izolacji.

Konstrukcję sauny instaluje się na profilach aluminiowych, które oddzielają ścianki od posadzki i chronią je przed wchłanianiem wody rozlanej przy polewaniu kamieni.

• Posadzka w saunie powinna być odporna na wysoką temperaturę i wodę, ale nie może być śliska. Niektórzy producenci wyposażają kabiny w podesty drewniane.
• Ławki, oparcia i zagłówki wykonuje się z miękkiego drewna, które po rozgrzaniu nie parzy. Zwykle stosuje się drewno osiki, cedru lub drewno abachi.
• Drzwi i przeszklenia. Tańsze i efektowniejsze są drzwi szklane. ale dostępne są też drewniane z przeszkleniem. Wszystkie mają drewniane uchwyty. Muszą otwierać się na zewnątrz przez delikatne pchnięcie. Dodatkowe przeszklenia w ścianach powiększają optycznie kabinę. Wykonuje się je ze szkła hartowanego.

PIEC

To podstawowy element sauny, dobierany do potrzeb i możliwości. Saunę można ogrzać piecem elektrycznym lub na drewno. Każdy taki piec dopuszczony do sprzedaży w Polsce ma europejski znak bezpieczeństwa.

Piece elektryczne są najpopularniejsze, bo tańsze, wygodniejsze w obsłudze i niekłopotliwe w montażu. Mogą być stojące, zawieszane na ścianie lub - do małych kabin - montowane pod ławką kabiny. W piecach nowej generacji obudowa nie nagrzewa się powyżej 50°C. Piec można też uzupełniać o generator pary, dzięki któremu można zażywać kąpieli parowej, oraz o pojemnik na zioła. Najnowsze typy pieców - kombi - mają wbudowane te dodatkowe elementy.

Piece na drewno - szczególnie cenione przez miłośników tradycji - stosuje się przede wszystkim w saunach zewnętrznych, a w wewnętrznych zwykle wtedy, gdy nie można doprowadzić do sauny energii elektrycznej. Są najczęściej stojące. Wymagają oddzielnego przewodu dymowego.

• Moc pieca. Na 1 m3 kubatury sauny potrzeba około 1 kW mocy pieca. W sprzedaży są urządzenia o mocy od 2 do 28 kW.
• Sterowanie. Najprostsze piece mają włącznik, regulator temperatury i wyłącznik czasowy. Sterowane elektronicznie mają panel, na którym można np. zaprogramować czas włączenia i wyłączenia pieca, temperaturę i poziom wilgotności. Panel może być częścią pieca lub elementem montowanym na zewnątrz kabiny.
• Kamienie - specjalnie dobrane: odporne na zmiany termiczne (nie mogą pękać przy polewaniu wodą) i o odpowiedniej porowatości - mają za zadanie akumulować ciepło. Mogą to być kamienie naturalne (perodyt, diabaz, oliwin) albo sztuczne (ceramiczne).

Uwaga! Nie wolno stosować zwykłych kamieni polnych, bo mogą pękać, a odpryski - pokaleczyć użytkowników i uszkodzić piec.

PODŁĄCZENIA

• Wentylacja kabiny z piecem elektrycznym. Wlot powietrza powinien być umieszczony na ściance pod piecem i zawsze otwarty, a wylot powietrza ciepłego - po przeciwnej stronie wlotu: albo wysoko na ściance lub w suficie, albo na wysokości ławek i wyprowadzony do góry kanałem w ścianie lub poza ścianą kabiny. Wylot kieruje się do pomieszczenia, z którego pobierano powietrze.
• Wentylacja kabiny w saunie z piecem na drewno. Wlot powietrza instaluje się przy podłodze, jak najdalej od pieca. Wylot nie jest potrzebny, bo piec podłączony jest do przewodu dymowego, którym uchodzi też zużyte powietrze.
• Podłączenie elektryczne. Jeśli moc pieca nie przekracza 4-5 kW, zwykle wystarcza zasilanie jednofazowe. Do większych trzeba zapewnić trójfazowe (informacje o zasilaniu podawane są w dokumentacji technicznej dołączanej do pieca). Podłączenie pieca i oświetlenia należy powierzyć elektrykowi z uprawnieniami SEP.
• Odpływ wody. Syfon umieszczony w podłodze ułatwia utrzymanie pomieszczenia w czystości (w saunie parowej jest konieczny). Powinien być możliwie daleko od pieca, aby woda w syfonie zbyt szybko nie wysychała. Syfon można też umieścić w podłodze poza kabiną i podłączyć do niego odpływ umieszczony w podłodze kabiny.

RODZAJE KĄPIELI W SAUNIE

Zgodnie z “prawem sumy 110″, w saunie trzeba zachować taką temperaturę i wilgotność, aby ich suma wynosiła 110. Polewanie kamieni wodą obniża temperaturę i zwiększa wilgotność. W zależności od temperatury i wilgotności rozróżniamy trzy główne rodzaje kąpieli:

• sauna sucha, dla weteranów kąpieli w saunie. Temperatura dochodzi tu do 90, a nawet 110°C, a wilgotność powietrza osiąga 5-30%;
• sauna mokra - najpopularniejsza, z temperaturą powietrza - 70-90°C i wilgotnością - 25-55% (w zależności od pieca). Do wody lub specjalnego pojemniczka w piecu można wlewać olejki do inhalacji;
• sauna parowa - nowoczesna i najłagodniejsza z kąpieli - polecana nawet dzieciom. Potrzebna jest do niej wytwornica pary lub piec typu kombi. Temperatura - 40-65°C, wilgotność 45-70%. Można stosować olejki do inhalacji.

W zależności od rodzaju pieca możliwe są też inne - pośrednie rodzaje kąpieli. Warunki w saunie można zmieniać i regulować ręcznie lub elektronicznie.

SAUNA A ZDROWIE

Sauna może wspomagać leczenie takich dolegliwości jak przewlekłe schorzenia gośćcowe, reumatyzm, zwyrodnienie stawów, nadciśnienie tętnicze (wczesny stan chorobowy), stany pourazowe narządu ruchu, trądzik, przewlekłe stany zapalne narządów rodnych. Chorzy nie powinni korzystać z sauny bez konsultacji z lekarzem, zwłaszcza jeśli cierpią na: choroby skóry o przebiegu ropnym, z owrzodzeniami, padaczkę i stany psychotyczne, ostre stany gorączkowe, skłonność do krwawień, schorzenia przewlekłe - tj. gruźlicę, chorobę nowotworową, choroby nerek i wątroby, oraz niedokrwistość, ostre i przewlekłe choroby zakaźne oraz stwierdzone ich nosicielstwo, a także choroby układu krążenia. Z sauny nie powinny też korzystać kobiety w ciąży z powikłaniami.

PLUSY MINUSY

+ W saunie może jednocześnie przebywać kilka osób,
+ umożliwia wiele rodzajów kąpieli - od łagodniejszych do bardzo gorących;
- kabina zajmuje sporo miejsca, bo kąpieli należy zażywać na leżąco,
- najdłużej się nagrzewa.

JAK KORZYSTAĆ

Po kąpieli pod natryskiem wchodzi się do nagrzanej kabiny (nagrzewanie trwa zwykle 30-60 minut). W kabinie najlepiej jest leżeć (na ręczniku), aby całe ciało było w jednakowej temperaturze (im wyższa ławka, tym cieplej). Jednorazowy pobyt w saunie trwa zwykle 8-15 minut. Po nagrzewaniu bierze się zimny prysznic lub kąpiel, po czym można wrócić do sauny. Zalecane są minimum 2 cykle. Na koniec bierze się długi chłodny prysznic, wyciera ciało i odpoczywa. Po kąpieli najlepiej napić się wody lub soku (alkohole niewskazane).

ILE KOSZTUJE

• Kabiny małej i średniej wielkości z podstawowym wyposażeniem (zwykle bez pieca): 5000-20 000 zł
• Piec: 800-8000 zł
• Koszt jednej kąpieli: około 2 zł (czyli zwykle 50-70 groszy na osobę)

Kabina infrared

• Kabina. Najpopularniejsze są prefabrykowane. Możliwość samodzielnego montażu.
• Wielkość. Najpopularniejsze są kabiny 1-, 2- i 3-osobowe. Mogą być przyścienne lub narożne. Szerokość - od 90 do 180 cm, głębokość - od 115 do 130 cm. Wysokość kabin - około 200 cm.

MATERIAŁY

• Ścianki i sufit. Są to najczęściej elementy prefabrykowane o konstrukcji szkieletowej. Konstrukcję kabiny opiera się na cokołach niewchłaniających wody, aby oddzielić ścianki od posadzki; materiał cokołów to najczęściej drewno impregnowane albo specjalne gatunki drewna klejonego warstwowo.

Do drewnianego stelaża (szkieletu) ścianek i sufitu mocuje się od wewnątrz panele - najczęściej z drewna świerku skandynawskiego, skandynawskiej sosny (bezsęcznej), drewna abachi, osiki, olchy, cedru lub jodły kanadyjskiej. Z zewnątrz stelaż może być obłożony wymienionymi gatunkami drewna lub sklejką (wodoodporną lub zwykłą, ale impregnowaną) i dowolnie wykończony (np. do sklejki można dobudować lekki stelaż obłożony płytą gipsowo-kartonową i płytkami ceramicznymi).

Szkielet wypełnia się wełną mineralną grubości około 5 cm, osłoniętą od strony wewnętrznej specjalną folią stanowiącą ekran odbijający promieniowanie do wnętrza kabiny i paroizolację.

• Ławki, oparcia i osłony lamp. Wykonywane są najczęściej z drewna egzotycznego (abachi), cedru lub lipy.
• Drzwi. Najczęściej są ze szkła bezpiecznego (hartowanego) grubości 6-8 mm.
• Posadzka. Wiele kabin ma własną podłogę drewnianą, a jeśli tak nie jest, najlepiej ustawić ją na posadzce z płytek ceramicznych, którą łatwo utrzymać w czystości.

PROMIENNIKI PODCZERWIENI

Wytwarzają promieniowanie podczerwone podobne do słonecznego, ale wolne od promieni UV. Najlepsze są tzw. promienniki ciemne (podczas nagrzewania nie zmieniają barwy), zwane też zimnymi - pracując pełną mocą, wydzielają kilkakrotnie mniej ciepła niż instalowane w niektórych kabinach przemysłowe promienniki infrared. Przykładem najbardziej efektywnych i bezpiecznych promienników są promienniki ceramiczne rurowe. Nieco mniej efektywne, ale równie często stosowane są promienniki metalowe oraz metalowe, pokryte cienką warstwą ceramiczną. Nowością są maty promiennikowe. Ostrożnie natomiast należy kupować kabiny z przemysłowymi promiennikami ceramicznymi, bo te wydzielają bardzo dużo ciepła i mogą parzyć.

Promienniki umieszcza się w ścianach i narożnikach, za plecami siedzącego, oraz u dołu kabiny, pod ławką, a także przed siedziskiem - na wysokości brzucha oraz klatki piersiowej siedzących. Liczba promienników (zazwyczaj 4-7) zależy od modelu kabiny. Promienniki powinny być zainstalowane w obudowach z ekranem, który odbija promieniowanie, a ich osłona nie powinna się nadmiernie rozgrzewać, aby dotknięcie jej w czasie seansu nie powodowało oparzeń.

Uwaga! Rozgrzany promiennik nie powinien parzyć, lecz wydzielać łagodne ciepło. Przed kupnem kabiny warto sprawdzić jej działanie i nie sugerować się wyłącznie ceną, lecz jakością produktu. Każdy promiennik musi mieć europejski znak bezpieczeństwa .

• Moc promienników. Do uzyskania komfortu cieplnego przyjmuje się, że na 1 m3 kubatury kabiny IR potrzeba 0,8-1 kW mocy.
• Sterowanie. Zewnętrzny lub wewnętrzny panel sterujący umożliwia włączanie i wyłączanie promienników oraz oświetlenia, a także regulowanie czasu i natężenia promieniowania w kabinie. Panel współpracuje z czujnikiem temperatury umieszczanym w kabinie; ma zabezpieczenie przed przegrzaniem oraz elektryczny czujnik bezpieczeństwa.

PODŁĄCZENIA

Elektryczne. Najczęściej potrzebne jest zasilanie 230 V, a do większych kabin - 400 V. Łączna moc pobierana przez promienniki zależnie od ich liczby to zazwyczaj od 1350 do 2300 W.

Wentylacja. Powietrze dopływa do kabiny przez szczelinę pod jej drzwiami lub w jej ścianie frontowej, a gorące wypływa do pomieszczenia przez kratkę wentylacyjną w suficie kabiny.

KABINA IR A ZDROWIE

Naukowcy stwierdzili, że podobnie jak w saunie nagrzewanie ciała promieniami podczerwonymi pomaga w leczeniu wielu dolegliwości i chorób, takich jak: napięcia nerwowe, objawy stresu czy choroby, krążenia, serca, nadciśnienia, dolegliwości reumatyczne, bóle mięśni i niektóre choroby skóry.

Ciepło wnikające do tkanek poprawia kondycję naczyń krwionośnych, powoduje dokrwienie i dotlenienie narządów, poprawia pracę serca, oczyszcza organizm z produktów metabolizmu toksyn i tłuszczu, przyspiesza przemianę materii, oczyszcza skórę i sprawia, że staje się jędrna i gładka, zmniejsza napięcie mięśni i nerwów, zwiększa elastyczność mięśni, łagodzi bóle, poprawia kondycję stawów, rozgrzewa mięśnie, co jest istotne w sporcie i rehabilitacji ruchowej, a ponadto pozwala zmniejszyć lub usunąć cellulitis.

Z nagrzewania promieniami podczerwonymi powinny zrezygnować osoby z następującymi schorzeniami: pękające naczynka krwionośne, niedoczynność nadnerczy, stwardnienie rozsiane, ostre urazy stawów, hemofilia albo skłonność do krwotoków. Kąpieli IR nie powinny też zażywać kobiety w ciąży.

PLUSY MINUSY

+ Ciepło wnika głęboko i skuteczniej działa na głębsze tkanki,
+ kąpiel nie jest męcząca, mogą z niej korzystać dzieci i osoby starsze,
+ w kąpieli należy siedzieć, więc kabina zajmuje mało miejsca (istotne w małych pomieszczeniach),
+ urządzenie nie wymaga nagrzewania,
+ ponieważ ogrzewa ciało, a nie powietrze, nie ma dużych strat energii (tańsza eksploatacja);
- kabina mieści zwykle mniej osób (1-3) niż sauna.

JAK KORZYSTAĆ

Podobnie jak z sauny, z tą różnicą, że rozgrzewanie kabiny trwa kilka minut, a seans - zwykle 15-30 minut. To dobra rozgrzewka przed ćwiczeniami sportowymi lub rehabilitacyjnymi.

KABINY DWUFUNKCYJNE

Są kabiny, w których można korzystać zamiennie z klasycznej sauny albo promieniowania IR (mają piec do sauny, promienniki i odrębne systemy sterowania). Są też łaźnie parowe z promiennikami podczerwieni.

ILE KOSZTUJE

Cena zależy od wielkości kabiny, rodzaju drewna, z jakiego jest wykonana, i zastosowanych promienników.

• Jednoosobowe: od 6480 zł
• Dwuosobowe: od 8080 zł
• Trzyosobowe: od 9900 zł

Łaźnia parowa

KABINA: LEKKA LUB CIĘŻKA

W domach instaluje się kabiny mieszczące 1-6 osób. Do wyboru są dwa ich rodzaje:

O konstrukcji lekkiej. Ściany, sufit i podłogę wykonuje się z gotowych elementów z wysokiej jakości tworzywa sztucznego, hartowanego szkła i aluminium. Bardzo łatwo można zaadaptować na łaźnię parową istniejącą kabinę natryskową o wymiarach minimum 80×80 cm. Wystarczy zamontować w niej specjalną kopułę i generator pary odpowiedniej mocy. Coraz popularniejsze są też gotowe kabiny kąpielowe (w wersji 1-2-osobowej), wyposażone w natrysk, łaźnię parową, dysze do hydromasażu, siedziska i inne udogodnienia.

Materiały, z których wykonuje się kabiny łaźni parowych, powinny mieć atest Państwowego Zakładu Higieny. W porównaniu z murowanymi zaletą kabin o konstrukcji lekkiej jest łatwy i stosunkowo tani montaż. Tańsza jest też ich eksploatacja - zużywają mniej prądu. Kabiny gotowe mają również tę zaletę, że są rozwiązaniami sprawdzonymi przez producenta, który gwarantuje ich trwałość, właściwe funkcjonowanie i bezpieczeństwo użytkowania.

O konstrukcji ciężkiej, np. murowane lub z płyt gipsowo-kartonowych. Można je zbudować nawet w pomieszczeniu o nietypowym kształcie. Podczas kąpieli w kabinach o konstrukcji ciężkiej zużywa się jednak więcej prądu, a najdrobniejsze błędy w budowie mogą zakłócać komfort kąpieli.

Wysokość kabiny to 205-224 cm. Murowane ścianki okłada się materiałami wodoodpornymi, na przykład płytkami ceramicznymi lub kamieniem naturalnym.

Każda kabina musi być zamontowana tak, by jej konstrukcja stała na gładkiej, wypoziomowanej powierzchni. Podłoga w łaźni musi być wyprofilowana w taki sposób, by umożliwiała odpływ wody do kanalizacji. Może być wykonana z gotowego brodzika akrylowego lub wyłożona materiałem antypoślizgowym (np. odpowiednimi płytkami ceramicznymi lub wykładziną z tworzywa sztucznego odporną na wysoką temperaturę).

Jeśli łaźnia ma konstrukcję lekką, a sąsiaduje z tradycyjną sauną wykonaną z drewna, należy między ich kabinami zachować odstęp co najmniej 10 cm.

GENERATOR PARY

Montuje się go zawsze na zewnątrz kabiny - tuż obok niej, w odległości nie większej niż 15 m (może być schowany).

Moc generatora dobiera się do kubatury kabiny - powinien to zrobić fachowiec.

Dobry generator ma:

• program, który go płucze w trakcie kąpieli oraz po jej zakończeniu;
• system automatycznej pracy - zapewniający bezobsługowe działanie;
• system zmiennego poboru mocy, oszczędzający prąd;
• zabezpieczenia przed przegrzaniem oraz przepaleniem grzałek.

Grzałki i zbiornik generatora powinny być wykonane ze stali nierdzewnej.

Generatory sprzedawane w Polsce muszą mieć europejski znak bezpieczeństwa.

INSTALACJA ŁAŹNI - TYLKO DLA SPECJALISTY

Montaż należy powierzyć fachowej firmie, mającej uprawnienia do prac montażowych, instalacyjnych i elektrycznych, a także - autoryzację producenta, importera lub dystrybutora. Wtedy łaźnia będzie działać bezpiecznie przez lata.

PODŁĄCZENIA

• Doprowadzenie wody. W kabinach bez natrysku wystarczy podłączenie zimnej wody do zasilania generatora pary. Jeśli wewnątrz ma być też natrysk, to do baterii trzeba doprowadzić i zimną, i ciepłą wodę.
• Odprowadzenie wody i skroplin. Skraplająca się w łaźni para wodna musi być odprowadzona do kanalizacji. Jeśli łaźnia nie jest gotową kabiną, to można w tym celu zainstalować w podłodze odpływ (kratkę) o średnicy rury odprowadzającej równej co najmniej 50 mm. Aby woda dobrze spływała, podłoga powinna być lekko nachylona w kierunku odpływu. Innym rozwiązaniem jest zastosowanie gotowego brodzika z odpływem.
• Wentylacja kabiny. W małych domowych łaźniach wystarczy wymiana powietrza przez szczeliny pod drzwiami i otwieranie drzwi kabiny, jeśli w pomieszczeniu jest sprawnie działająca wentylacja grawitacyjna.

W kabinie kilkuosobowej używanej w sposób ciągły przez ponad dwie godziny trzeba zastosować wentylację mechaniczną. W takich kabinach trzeba też zapewnić wlot świeżego powietrza (przeważnie przez szczelinę przy progu drzwi do łaźni) oraz wylot zużytego powietrza do kratki wentylacyjnej umieszczonej w górnej części kabiny, na przykład w suficie. Kanał wentylacyjny odprowadzający powietrze z kabiny należy wykonać z materiałów odpornych na korozję i wyprowadzić na zewnątrz domu, najlepiej prostą trasą - bez zagięć, w których mogłaby gromadzić się woda.

• Oświetlenie. Łaźnię dobrze jest oświetlić łagodnym, stłumionym światłem; bardzo ładny efekt daje oświetlenie światłowodowe. Napięcie zasilające oświetlenie w łaźni nie może przekraczać 24 V. Oprawy oświetleniowe powinny być wodo- i paroszczelne.
• Zasilanie. Generatory o mocy nieprzekraczającej 4,5 kW - 230 V, większe - 400 V.

PIELĘGNACJA KABINY

Aby kabina długo służyła, trzeba co pewien czas umyć jej wnętrze i regularnie odkamieniać generator pary - aby kamień osadzający się w generatorze nie uszkodził urządzenia.

ŁAŹNIA PAROWA A ZDROWIE

Oprócz wspomnianego we wstępie oddziaływania na organizm, kąpiel w łaźni obniża napięcie mięśni, oczyszcza, nawilża i regeneruje skórę, poprawia jej sprężystość, wspomaga leczenie chorób dróg oddechowych i dolegliwości reumatycznych, jest też dobrym przygotowaniem do masażu.

PLUSY MINUSY

+ Kąpiel nie jest męcząca,
+ w kąpieli należy siedzieć, więc kabina zajmuje mało miejsca,
+ kabina z natryskiem może zastąpić kabinę prysznicową;
- zwykle wysoka cena,
- konieczne regularne czyszczenie i odkamienianie.

JAK KORZYSTAĆ

Podobnie jak z sauny. Jednorazowa kąpiel może trwać nawet kilkadziesiąt minut. Co jakiś czas można ochłodzić ciało pod natryskiem lub odpocząć na leżaku i uzupełnić płyny. Kąpiele można powtarzać kilkakrotnie. Po ostatniej ciało należy dokładnie umyć, a potem pozwolić mu swobodnie odparować.

ILE KOSZTUJE

Gotowe kabiny masażowo-parowe: od 13 000 zł
Kopuła do łaźni parowej: około 1700 zł
Generator pary: zależnie od mocy (2-9 kW): od 5000 zł
Elektroniczny panel sterujący: około 1000 zł

Źródło: Cztery Kąty
Tekst: Anna Grunwald, Konrad Koper