Stylowe i indywidualne

Dawniej w łazienkach izolacje pionowe i poziome wykonywano z papy, której arkusze układano na zakład i sklejano lepikiem. Obecnie coraz częściej stosuje się specjalne preparaty uszczelniające.

Tam, gdzie posadzkę zachlapuje się wodą i gdzie na ścianach skrapla się para wodna, najlepszym wykończeniem są płytki ceramiczne - glazura lub terakota. Wbrew powszechnemu mniemaniu okładziny te nie są szczelne, dlatego w miejscach często zalewanych wodą trzeba pod nimi ułożyć izolację wodoszczelną. Bez tego na ścianach pomieszczeń sąsiadujących z łazienką mogą pojawić się pleśnie i grzyby. W domach drewnianych lub ze stropami drewnianymi w następstwie długotrwałego zawilgocenia mogłoby nawet dochodzić do uszkodzenia konstrukcji.

Jakie miejsca uszczelniać?

Najogólniej mówiąc - wszystkie te, które są zalewane, zachlapywane i opryskiwane wodą, a więc ścianę nad wanną, ściany kabiny prysznicowej oraz podłogę - najlepiej na całej powierzchni.

Ściany wokół wanny wystarczy zaizolować do poziomu nieco powyżej obszaru, który będzie zachlapywany, a więc zazwyczaj nieco powyżej tego miejsca, dokąd będzie się sięgać słuchawką prysznicową. Często jednak ściany w “mokrych” strefach izoluje się aż do sufitu.

Czym izolować?

Zamiast kłopotliwych izolacji z papy na lepiku w łazienkach znacznie łatwiej układa się izolacje z mas uszczelniających lub zapraw wodoszczelnych.

Masy uszczelniające, zwane też foliami w płynie. Służą do zabezpieczania przed wilgocią ścian oraz podłóg w łazienkach i kabinach prysznicowych (a także fundamentów, piwnic, balkonów i tarasów). Przeznaczone są do uszczelniania łatwo nasiąkliwych podłoży, takich jak beton komórkowy czy płyty gipsowo-kartonowe. Można je stosować wewnątrz i na zewnątrz budynku. Sprzedawane są w dwóch postaciach:

• jednoskładnikowe - w plastikowych wiadrach. Są to gotowe do użycia pasty. Nie wolno dodawać do nich żadnych substancji, nie można też ich rozcieńczać;
• dwuskładnikowe - w plastikowych pojemnikach - płyn, a w papierowych workach - proszek. Sprzedawane w zestawach zawierających oba składniki, które należy wymieszać w proporcji podanej przez producenta.

Zaprawy wodoszczelne. Podobnie jak folie w płynie, służą do izolacji ścian i podłóg; można je stosować wewnątrz i na zewnątrz budynku. Sprzedawane są jako gotowe mieszanki do rozrobienia z wodą lub ze specjalnym preparatem (zaprawy dwuskładnikowe).

Elementy uzupełniające. Są nimi taśmy oraz kołnierze uszczelniające (uszczelki). Taśmami ochrania się styki ścian i podłóg oraz naroża ścian, kołnierze zaś umieszcza się przy kratkach ściekowych i przejściach rur. Elementy te są wodoszczelne, odporne na rozrywanie i mają dobrą przyczepność do mas uszczelniających. Umieszcza się je między warstwami izolacji, wtapiając w jeszcze mokrą pierwszą warstwę i przykrywając drugą.

Jak przygotować podłoże?

Podłoże, które ma być zabezpieczone masą uszczelniającą lub zaprawą wodoszczelną, powinno być mocne oraz stabilne. Przed naniesieniem izolacji trzeba je oczyścić z kurzu, pyłu, brudu, a ponadto usunąć:

• wykwity solne,
• wykruszające się i słabo przylegające cząstki,
• pozostałości starych farb, olejów i innych substancji, które mogłyby osłabić przyczepność masy lub zaprawy.

Po oczyszczeniu podłoża należy wypełnić ewentualne ubytki.

Podłoże gipsowe można dodatkowo przygotować, nakładając - przed pokryciem folią w płynie - podkładową masę tynkarską lub zabezpieczając podłoże preparatem gruntującym.

Uwaga! Świeże tynki i podłogi można uszczelniać dopiero po dwóch tygodniach od czasu ich wykonania.

Jak nanosić izolacje?

Po dokładnym przygotowaniu podłoża folię w płynie lub zaprawę wodoszczelną nanosi się w dwóch warstwach pędzlem lub pierwszą pędzlem, a kolejną - pacą stalową lub szpachlą. Folię w płynie można nanosić również wałkiem malarskim.

Bezpośrednio po użyciu narzędzia wystarczy wymyć wodą.

Uwaga! Powłokę izolacyjną należy chronić przed uszkodzeniami - a więc możliwie szybko wykończyć zabezpieczone powierzchnie tynkiem, okładziną ceramiczną lub ułożyć na nich wykładzinę.